معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
به قلم حجت الاسلام والمسلمین حمید احمدی، عضو گروه انقلاب اسلامی دانشگاه معارف اسلامی قرآن کریم در آیات فراوانی بندگان خدا را به توبه و استغفار و بازگشت به حضرت حق فراخوانده و در بسیاری از آن ها، این توفیق را از جلوه های رحمت الهی شمرده است.
به قلم حجت الاسلام والمسلمین حمید احمدی، عضو گروه انقلاب اسلامی دانشگاه معارف اسلامی
قرآن کریم در آیات فراوانی بندگان خدا را به توبه و استغفار و بازگشت به حضرت حق فراخوانده و در بسیاری از آن ها، این توفیق را از جلوه های رحمت الهی شمرده است. از جمله، آنجا که با لطفی بی نظیر به گناه آلودگان در آیه 53 سوره مبارکه «زمر» می فرماید: «قُلْ یا عِبادیَ الَّذینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِمْ لاتَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ بگو؛ ای بندگان من که بر خویشتن زیاده روی کرده اید، از رحمت خدا نومید مشوید، که خدا همه گناهان را می آمرزد؛ چه او خود آمرزنده مهربان است.»
همچنین در آیات دیگر، با اشاره به علت پذیرش توبه، رحمت خویش را دلیل آن برمی شمارد. همان گونه که در آیه 90 سوره مبارکه «هود» می فرماید: «وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ ۚإِنَّ رَبّی رَحِیمٌ وَدُود؛ از پروردگارتان آمرزش بطلبید، سپس به درگاه او بازگردید، که پروردگارم رحیم و ودود است.»
مفسران بر آنند که جمله پایانی این آیات، در مقام تعلیل محتوای پیشین است؛ به این معنا که پذیرش توبه از سوی خداوند، نه از روی الزام، بلکه برخاسته از رحمت، رأفت و محبت او به بندگان است. چنانکه اهل لغت نیز رحمت را به تجلی رأفت و ظهور مهربانی و شفقت، همراه با در نظر داشتن خیر و صلاح معنا کرده اند.
از نکات لطیف آیات توبه آن است که، نخست، عفو و مغفرت از سنخ رحمت رحیمیه و ویژه خداوند است و دوم، این رحمت خاص، مخصوص مؤمنان و شایستگان است؛ زیرا با دقت در مفهوم و کاربردهای «رحمت رحیمیه» در معارف دینی، درمی یابیم که این رحمت ریشه در محبت ویژه خداوند به اهل ایمان و صلاح دارد.
از این رو، در آیات متعدد، رحمت الهی به عنوان مبنای عفو و مغفرت معرفی شده است، چنانکه در آیه 54 سوره مبارکه «انعام» می فرماید: «وَإِذَا جَاءَک الَّذینَ یُؤْمِنُونَ بآیَاتِنَا فَقُلْ سَلَامٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَیٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ ۖ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْکُمْ سُوءًا بجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِنْ بَعْدهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ؛ و هرگاه کسانی که به آیات ما ایمان آورده اند، نزد تو آیند، بگو: سلام بر شما؛ پروردگارتان رحمت را بر خود مقرر داشته است، که هرکس از شما از روی نادانی، کار زشتی مرتکب شود، سپس توبه و اصلاح کند، مشمول آن رحمت خواهد شد که او آمرزنده مهربان است.»
در آیات دیگر، محبت الهی، خود عامل آمرزش شمرده شده است؛ از جمله در آیه 90 سوره مبارکه «هود» آمده است: «وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ ۚإِنَّ رَبّی رَحِیمٌ وَدُودٌ» و همچنین در آیه 14 سوره مبارکه «بروج» آمده است: «وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ.»
از ظرایف این آیات آن است که مغفرت الهی با حبّ او پیوند خورده؛ چنانکه در آیه «یُحْببْکُمُ اللَّهُ» بلافاصله می فرماید: «وَ یَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ» که نشان می دهد توفیق توبه و عفو، از محبت خداوند سرچشمه می گیرد. از این رو، توصیف خداوند به وَدود نیز نکته ای دقیق دارد؛ زیرا «وُد» مرتبه ای برتر از «حبّ» است. علامه طباطبایی در المیزان می نویسد: «ودود از اسمای خدای تعالی است و از ماده وُد اشتقاق یافته و نوع خاصی از حب است و آن حبی است که آثار و پیامدهای آشکار دارد، مانند الفت و احسان. اگر خدای تعالی را ودود خوانده اند، به همین جهت است که او بندگان خود را دوست می دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت هایش بر آنان ظاهر می کند.»
همچنین در تفسیر تسنیم آمده است: «مودت بالاتر از محبت است؛ آن محبت سرشار، آن محبت رقیق و دقیق، آن محبت کارآمد، آن محبتی که از عاطفه به عقل و از عقل به عاطفه سرازیر می شود، همان مودت است.»
پس توبه بنده و عفو پروردگار، برخاسته از رحمت خاصه و محبت او به بندگان است؛ از این روست که در آیه 222 سوره مبارکه «بقره» می فرماید: «إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ التَّوَّابینَ وَیُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ.» و پیامبر اکرم(ص) فرمود: «إنَّ اللّه تَعالی یُحِبُّ الشّابَّ التّائِبَ؛ خداوند جوان توبه کار را دوست دارد.»
پس اگر توفیق توبه یافتیم، بدانیم که او با مهر خویش، روزنه ای گشوده و آغوش گشاده تا به سویش بازگردیم. این خود از همان محبت نهفته در جان ما به خداوند ودود برمی خیزد که در تاریکی گناه، دامن پرمهرش را بگیریم و پناه بریم. چنان که امام عارفان، در مناجات خویش چنین می خواند: «إِلٰهِی هَلْ یَرْجِعُ الْعَبْدُ الْآبقُ إِلّا إِلیٰ مَوْلاهُ؟ أَمْ هَلْ یُجِیرُهُ مِنْ سَخَطِهِ أَحَدٌ سِواهُ؟» و چنین از آستانش تمنا می کند: «إِلٰهِی ظَلِّلْ عَلیٰ ذُنُوبی غَمامَ رَحْمَتِکَ وَ أَرْسِلْ عَلیٰ عُیُوبی سَحابَ رَأْفَتِک معبودم، سایه رحمتت را بر گناهانم بیفکن، و ابرِ مهربانیات را به سوی عیب هایم روانه کن.»
انتهای پیام
{{name}}
{{content}}